هواداری كه خواهان بازگرداندن تونی اولیویراست آنچنان كه شما می پندارید احساساتی نیست.او عاشق فوتبال پاك و زیباست.فوتبالی كه هوادار در انتهایش احساس سربلندی میكند.

سالها بود كه رویمان را كم میكردند چون آبی و قرمز پایتختی را داشتند و ما نامی میان نامها نداشتیم،سالیان اول حضور تراختور در لیگ به لطف حضورمان اولین بودیم و سالهای بعد فقط رده های بالای جدول بود كه می توانست اغنایمان كند،چون دیگر آن حضورهای اولیه را نداشتیم(بنا به هر دلیلی كه برای همگان نیز روشن است)

چندین سال است كه دلخوشیمان فقط تراختور است،تنها داشته ای كه می توانیم به آن ببالیم و سری میان سرها باشیم.این یك واقعیت است.سال قبل به لطف نداشته هایمان همچنان در دیدها بودیم چون شیوه دیگری از فوتبال را نمایش می دادیم.چه لذتی داشت وقتی كه سهراب بختیاری زاده و حتی امیر قلعه نویی از سیستم بازی تراختور میگفتند و من چگونه به تنها امیدم می بالیدم.اما امسال همه امیدها نقش بر آب شد چون در انتخاب اولمان باختیم،انتخاب جلالی و مربیانی هم طراز در سیستم كاری و فكری او اشتباهی محض بود.تیم خاص و هوادار خاص راهنمایی خاص تر می خواست كه جلالی مردش نبود.

زمین خوردنهای تونی باعث مسخره اش می شد چون تاریخ به ما ثابت كرده بود كه مردمانی حسودیم و هیچگاه توانایی پذیرش واقعیت ها را نداشته ایم.ما دوام آوردیم چون فوتبالمان سطح بالا بود،امروز هم فوتبالی برای عرضه نداریم چون در ماراتن لج و لجبازی هوادار و هیئت مدیره گیر افتاده ایم،تن دادن به خواسته هوادار جز ارزشمندی و بزرگی چیزی برای تصمیم گیرنده به ارمغان نخواهد آورد،سپردن هدایت تیم به تونی بهترین كار و منطقی ترین تصمیم است.

همچنان منتظریم.